هدف از پژوهش حاضر تعیین تاثیر سطوح مختلف دشواری تکلیف تعادلی و بازخورد بینایی بر تعادل زنان سالمند بود. 14 زن سالمند سالم با میانگین سنی 65.57 سال داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. از هر کدام از آزمودنی ها خواسته شد در دو شرایط (با بازخورد بینایی و بدون بازخورد بینایی) روی سه سطح صفحه تعادل با ناپایداری متفاوت (سطوح 10، 8 و 6) بایستند. شاخص های تعادل (کلی، میانی جانبی و قدامی خلفی) از طریق دستگاه تعادل سنج بایودکس ثبت شد. مدت زمان هر آزمون 20 ثانیه و زمان استراحت بین آزمون ها 20 ثانیه بود. یافته ها نشان داد که با افزایش دشواری تکلیف تعادلی شاخص میانی- جانبی تعادل (P=0.02) افزایش معنادار داشت و در شرایط با بازخورد بینایی در مقایسه با شرایط بدون بازخورد بینایی، شاخص های کلی (P=0.001)، قدامی- خلفی (P=0.01) و میانی- جانبی تعادل (P=0.01) کاهش معنادار داشت. به طور کلی نتایج نشان داد که افزایش دشواری تکلیف تعادلی نوسان قامت را افزایش می دهد و ارائه بازخورد بینایی می تواند نوسان قامت را کم کند و تعادل را بهبود بخشد.

تاکنون پژوهش های متعددی درزمینه بررسی نقش بینایی در توانایی کنترل پاسچر افراد انجام شده اند و اهمیت اطلاعات بینایی را در این زمینه به خوبی نشان داده اند، ولی در هیچ یک از این گزارش ها به بررسی نقش اطلاعات بینایی در استراتژی های بازیابی تعادل پرداخته نشده است. داده های سیستم دهلیزی برای تثبیت نگاه کردن لازم و حیاتی هستند؛ بنابراین، می توان انتظارداشت که کارایی سیستم بینایی درافراد ناشنوا ازافرادعادی کمترباشد؛ براین اساس، هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تاثیر حذف بازخورد بینایی بر استراتژی های بازیابی تعادل افراد ناشنوا بود. 15 زن ناشنوا با میانگین سنی25/2 ± 93/28 سال، قد 46/6 ± 73/156 سانتی متر و وزن 91/7 ± 06/58 کیلوگرم به عنوان آزمودنی های پژوهش انتخاب شدند. استراتژی های بازیابی تعادل با استفاده از حرکت ناگهانی تردمیل و توسط شش دوربین پرسرعت ثبت شدند. برای مقایسه متغیرهای پژوهش در دو وضعیت چشم باز و چشم بسته از آزمون تی زوجی استفاده شد. نتایج نشان داد که میزان نوسانات مفاصل ران و مچ پای ناشنوایان در پاسخ به اغتشاش های خلفی-قدامی و قدامی-خلفی با بستن چشم ها در حالت ایستاده می تواند به طور معناداری افزایش یابد (05/0 > P). همچنین، بین نسبت نوسانات مفصل ران به مچ پای ناشنوایان در دو حالت چشم باز و چشم بسته تفاوت معنادار وجود نداشت (05/0 < P). حذف اطلاعات بینایی موجب افزایش نوسانات مفاصل ران و مچ پای ناشنوایان می شود، اما تغییر معناداری در نسبت نوسانات مفصل ران به مچ پا ایجاد نشده است؛ بنابراین، به نظر می رسد که اطلاعات بینایی نقش مهمی در انتخاب استراتژی های استفاده شده برای بازیابی تعادل در افراد ناشنوا ندارند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین تاثیر سطوح مختلف دشواری تکلیف تعادلی و بازخورد بینایی بر فعالیت الکتریکی عضلات منتخب زنان سالمند بود. روش شناسی: در این پژوهش نیمه تجربی 14 زن سالمند سالم با میانگین سنی 57/65 سال به صورت داوطلبانه و دردسترس انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. تکلیف شامل حفظ تعادل بر روی دستگاه تعادل سنج بایودکس بود. از هر کدام از آزمودنی ها خواسته شد در 2 شرایط (با بازخورد بینایی و بدون بازخورد بینایی) روی 3 سطح صفحه تعادل با ناپایداری متفاوت (سطوح 10، 8 و 6) بایستند. از دستگاه الکترومایوگرافی مگاوین برای ثبت فعالیت الکتریکی عضلانی در عضلات دوقلوی خارجی، نازک نیی بلند، راست رانی و دو سر رانی استفاده شد و شاخص جذر میانگین مربعات از سیگنال ثبت شده عضلات استخراج شد. مدت زمان هر آزمون 20 ثانیه و زمان استراحت بین آزمون ها 20 ثانیه بود. یافته ها: یافته ها نشان داد که با افزایش دشواری تکلیف تعادلی فعالیت الکتریکی عضلات دوقلو (01/0 =P)، راست رانی (001/0>P)، دوسر ران (028/0=P) و نازک نیی بلند (001/0=P) افزایش معنی دار داشت و در شرایط با بازخورد بینایی در مقایسه با شرایط بدون بازخورد بینایی، فعالیت الکتریکی عضلات راست رانی (001/0>P)، نازک نیی بلند (01/0 =P) و دو سر ران (001/0 >P) افزایش معنی دار داشت. نتیجه گیری: به طورکلی نتایج این پژوهش نشان داد که افزایش دشواری تکلیف تعادلی و ارایه بازخورد بینایی فعالیت الکتریکی عضلات را افزایش داد.

هدف این تحقیق، مقایسه اثر دو نوع بازخورد بینایی و حس حرکت، بر یادگیری مهارت دریبل بسکتبال در دانش آموزان است، تا پاسخ کاربردی مناسبی در اختیار مربیان و بازیکنان این رشته ورزشی بگذارد. 32 دانش آموز کلاس دوم تجربی 16 تا 18 ساله دبیرستان شهید رجایی منطقه چهار تهران، به طور داوطلبانه به عنوان نمونه تحقیق برگزیده شدند. آزمودنیها همگی مبتدی بودند و تمرینهای منظمی در رشته بسکتبال نداشتند، از این رو، تصادفی به دو گروه 16 نفره تقسیم شدند. آنها طبق برنامه تنظیمی، سه روز در هفته و هر جلسه 15 دقیقه، برنامه تمرین دریبل بسکتبال را به مدت هشت هفته تمرین کردند. گروه اول با استفاده از نقابی مخصوص با هدف محدودیت بینایی و گروه دوم بدون استفاده از نقاب به تمرین پرداختند. نتایج نشان دادند، یادگیری مهارت دریبل بسکتبال در آزمودنیهایی که با استفاده از بازخورد بینایی علاوه بر حس حرکت به تمرین پرداخته اند، قابل توجه و از نظر آماری معنادار بوده است (P<0.05). به طور کلی، یافته های این تحقیق بیانگر تاثیر مثبت بازخورد در یادگیری با تاکید بر نقش بازخورد بینایی در یادگیری مهارت دریبل بسکتبال است.

مقدمه و اهداف: چگونگی تاثیر درون داد بینایی در تعادل ایستا و اثربخشی استفاده از بازخورد بینایی از آینه در حفظ تعادل ایستای کودکان فلج مغزی بحث برانگیز است. بنابراین هدف از مطالعه حاضر، بررسی تاثیر بازخورد بینایی در حفظ تعادل ایستای کودکان فلج مغزی دای پلژی اسپاستیک و مقایسه آن در کودکان با رشد طبیعی است.مواد و روش ها: شرکت کننده ها شامل 15 کودک فلج مغزی دای پلژیک اسپاستیک و 15 کودک با رشد طبیعی بودند که به صورت در دسترس انتخاب شدند. از افراد خواسته شد تا با پای برهنه به مدت 60 ثانیه در حالت های چشم بسته، چشم باز و بازخورد بینایی از آینه بر روی فورس پلیت بایستند. از آزمون های t مستقل و t زوجی به منظور تحلیل داده ها استفاده شد.یافته ها: در حالت های چشم باز، چشم بسته و بازخورد بینایی از آینه، در گروه کودکان سالم در مقایسه با کودکان فلج مغزی تنها در پارامترهای نوسان مرکز فشار در صفحات داخلی-خارجی و قدامی-خلفی تفاوت معنادار بود (P£0.05). در مقایسه دو حالت چشم بسته و چشم باز، در گروه کودکان فلج مغزی تنها در پارامترهای نوسان مرکز فشار در صفحه داخلی-خارجی (03. =P) و طول مسیر مرکز فشار در صفحه داخلی-خارجی (01. =P) تفاوت معنادار بود (P£0.05). در مقایسه دو حالت چشم بسته و چشم باز، در گروه کودکان سالم تنها در پارامتر سرعت مرکز فشار در صفحه داخلی-خارجی تفاوت معنادار بود (P£0.05).نتیجه گیری: کودکان فلج مغزی دای پلژی اسپاستیک و کودکان با رشد طبیعی جهت حفظ تعادل ایستا به میزان مشابه وابسته به اطلاعات درون داد بینایی هستند. همچنین استفاده از آینه منجر به کاهش توانایی تعادل ایستای فرد شده و استفاده از آن به عنوان یک گزینه درمانی در بهبود تعادل ایستای کودکان فلج مغزی دای پلژی اسپاستیک گزینه مناسبی به نظر نمی رسد.

مقدمه و اهداف: امروزه سندرم درد پتلوفمورال که از آن به عنوان سیاه چاله ی ارتوپدی یاد شده است، یکی از شایع ترین مشکلات اسکلتی-عضلانی زانو در افراد ورزشکار و غیرورزشکار است. سینماتیک های تغییریافته از جمله ولگوس داینامیک اندام تحتانی به درد پتلوفمورال کمک می کند. استفاده از یک دستگاه بازخورد بصری می تواند بر اصلاح راستای داینامیک زانو مفید باشد. تحقیق حاضر به منظور مقایسه تاثیر سه نوع بازخورد آینه، فیلم خام و بازخورد بینایی آنی بر راستای داینامیک اندام تحتانی و درد در افراد دارای سندرم درد پتلوفمورال انجام گرفت. مواد و روش ها: در مطالعه حاضر تعداد 52 زن با میانگین سن 16/4± 42 سال دارای سندرم درد پتلوفمورال شرکت کردند. راستای داینامیک اندام تحتانی و درد به ترتیب با استفاده از تست اسکات تک پا و با استفاده از نرم افزار Dartfish ProSuite 7 و مقیاس بصری درد قبل و بعد از اصلاح راستای داینامیک اندام تحتانی همراه سه نوع بازخورد آینه، فیلم خام و بازخورد بینایی آنی، اندازه گیری شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که هر سه روش بازخورد آنی باعث ایجاد تغییرات معنادار در راستای داینامیک اندام تحتانی می شود، اما تاثیری بر درد ندارد. نتیجه گیری: به نظر می رسد اصلاح راستای داینامیک اندام تحتانی با استفاده از سه نوع بازخورد آینه، فیلم خام و بازخورد بینایی بر راستای داینامیک اندام تحتانی در افراد دارای سندرم درد پتلوفمورال تاثیرگذار بوده است، اما تفاوت معناداری بین بازخوردهای مختلف مشاهده نشد.

مقدمه و اهداف:به دنبال آسیب های عصبی دست و اندام بالایی، تغییراتی در سطوح سلولی، شیمیایی و عملکردی از نوک انگشت تا کورتکس مغز رخ می دهد که بازگشت عملکرد های حسی و حرکتی دست را بعد از ترمیم عصب چالش برانگیز می کند. هدف از مطالعه حاضر، تعیین تاثیر دریافت بازخورد بینایی از طریق آئینه بر بهبود نتایج حرکتی دست پس از ترمیم عصب مدین و اولنار می باشد. مواد و روش ها: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی، تعداد 20 بیمار از جامعه در دسترس (18 مرد، 2 زن، میانگین سن: 28 سال) با ترمیم عصب مدین/ اولنار و یا ترکیبی از آسیب هر دو عصب در ناحیه مچ یا قسمت زیرین ساعد، بطور تصادفی در دو گروه آزمایش (10 نفر) و گروه کنترل (10 نفر) مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران گروه آزمایش، برنامه های توانبخشی مرسوم و مداخله دریافت بازخورد بینایی از طریق آئینه را دریافت نموده در حالی که گروه کنترل فقط در برنامه های توانبخشی مرسوم شرکت کردند. این مداخله بصورت روزانه 15 دقیقه، 5 روز در هفته و به مدت 4 هفته برای بیماران گروه آزمایش اجرا گردید. پیامدهای حرکتی مورد ارزیابی شامل دامنه حرکتی فعال انگشتان، توانایی آپوزیشن و مهارت های زبردستی بود که به ترتیب توسط گونیامتر، درجه آپوزیشن و آزمون های پوردو پگ بورد و جعبه- مکعب مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها:از 20 بیمار شرکت کننده 14 بیمار مورد بررسی نهایی قرار گرفتند. هر دو گروه نسبت به درمان های دریافتی بهبودی معناداری را نشان دادند (P<0.02). بهبودی دامنه حرکتی و توانایی آپوزیشن در دو گروه تفاوت معناداری نداشته اما نتایج بدست آمده از آزمون جعبه- مکعب بهبودی بیشتری را به نفع گروه مداخله نشان داد (P=0.06). نتیجه گیری:مداخله آئینه درمانی به همراه برنامه توانبخشی مرسوم نسبت به گروه کنترل از لحاظ آماری تفاوت معناداری نداشته است اما حاکی از اثر مثبت این رویکرد بر افزایش نتایج در زمینه دامنه حرکتی و مهارت های زبردستی می باشد.

فیدبک (بازخورد) یکی از اجزای اساسی یادگیری و آموزش (به ویزه آموزش بالینی) است. در علوم مختلف از لحاظ تاریخی پیشینه طولانی دارد و در نوشته های بقراط و دیگر پزشکان معروف یونان مورد بحث قرار گرفته است. در حوزه آموزش پزشکی تعریف مورد توافق همگانی از بازخورد وجود ندارد. سه مفهوم در این خصوص وجود دارد، تعریف بازخورد به عنوان اطلاعات، واکنش در برگیرنده اطلاعات و چرخه ای که مشتمل بر هر دو بخش اطلاعات و واکنش است. با این وجود در اکثر متون آموزش پزشکی و علوم اجتماعی بازخورد معمولا تنها به عنوان اطلاعات در نظر گرفته می شود. بازخورد یک نقد عینی و آگاهانه و بدون قضاوت از عملکرد فراگیرنده است که با هدف بهبود مهارت های بالینی و به دو صورت تقویت کننده و اصلاح کننده صورت می گیرد. امروزه صاحب نظران معتقدند یک مربی اثربخش لازم است به طور منظم و مداوم بازخورد ارایه دهد. در واقع بازخورد نظرات و دیدگاه هایی است که پیرامون موضوعی خاص مطرح می شود. فراگیرنده می تواند از این نظرات در جهت بهبود کار خود بهره گیرد. با بازخورد، مشارکت دانشجو در فرایند یادگیری تسهیل می شود. دریافت بازخورد تجربه یادگیری و انگیزه یادگیرنده را تقویت کرده و فاصله بین عملکرد واقعی و عملکرد مطلوب را کاهش می دهد. بازخورد مناسب یادگیرنده را از میزان پیشرفتش و نیازهای یادگیری برای بهبود عملکردش آگاه می کند. در آموزش کادر بهداشتی درمانی، بازخورد به معنی اطلاعات ویژه در خصوص مقایسه عملکرد مشاهده شده فرد و عملکرد استاندارد است و با هدف بهبود عملکرد ارایه می شود. بازخورد می تواند رسمی یا غیررسمی، کلامی، شفاهی یا نوشتاری باشد و بدین سبب بخش جدایی ناپذیر فرایند یادگیری است. بازخورد می بایست به فراگیرنده کمک کند تا به سه سوال زیر پاسخ دهد: چه چیزی را می خواهم کسب کنم؟ تا کنون چقدر پیشرفت کرده ام؟ مرحله بعدی چه باید بکنم؟ بازخورد را در چهار سطح دسته بندی کرده اند که در مورد برخی تکالیف می تواند بر یکدیگر تاثیرگذار باشند: بازخورد مرتبط با تکلیف، بازخورد مرتبط با فرایند و خود تنظیمی؛ که هر سه سطح منجر به پیشرفت مثبت در جهت فهم عمیق تر می شود. سطح چهارم بازخورد، بازخورد به خود (در رابطه با خود) است که گاهی می تواند اثر منفی بر روی یادگیری داشته باشد، بطورمثال این که فرد به خود بگوید تو در انجام این کار چندان خوب نیستی که می تواند منجر به ذهنیت ثابت در فرد بشود. در بازخورد اطلاعاتی دریافت می کنیم که به ما کمک می کند تا پاسخ بعدی مان را شکل دهیم. در آموزش عالی، فقط دانستن این اطلاعات در مورد عملکرد فرد برای بازخورد موثر کافی نیست بلکه وجود انگیزه و داشتن موقعیت و فرصت برای فهمیدن نظرات و به کارگیری آن در بهبود عملکرد هم لازم است. در فرایند بازخورد در دانشگاه لایه های شناخت، عواطف و رفتار به صورت پررنگی دخیل هستند که فرایند را پیچیده تر می کنند لکن محور اساسی " تغییر در نتایج" متعاقب بازخورد، کماکان به قوت خود باقی است.

مقدمه و هدف: دریافت بازخورد بینایی از طریق آئینه (آئینه درمانی) یکی از مداخلات جدیدی است که بر مشاهده حرکات دست سالم در آئینه جهت بهبود حرکات دست آسیب دیده تمرکز می کند، پایه این روش بر مبنای مفهوم بازنمایی مرکزی عضو قطع شده یا آسیب دیده می باشد. هدف از مطالعه حاضر، تعیین تاثیر آئینه درمانی به عنوان یک روش مکمل در نتایج حاصل از بازآموزی حسی پس از ترمیم عصب مدین/ اولنار در اندام فوقانی می باشد. مواد و روش ها: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی، تعداد 10 بیمار با آسیب عصب مدین/ اولنار (میانگین سن: 32 سال) از جامعه در دسترس انتخاب شده و به طور تصادفی با روش Random card در 2 گروه درمان و کنترل مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران هر دو گروه کنترل و آئینه درمانی، برنامه های معمول توانبخشی را 3 جلسه در هفته به مدت 40 دقیقه دریافت کردند. علاوه بر این بیماران گروه مداخله تکنیک آئینه درمانی را روزانه 15 دقیقه و 5 روز در هفته به مدت 8 هفته دریافت نمودند. وضعیت حسی توسط (SWMS) Semmes_ Weinstein Monofilaments و (TPD) Two Points Discrimination و کارکرد حسی توسط تست Stereognosis، قبل (6-4 هفته بعد از جراحی) و بعد از اتمام مداخلات (12هفته بعد از جراحی) مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: آنالیز نهایی بر روی 10 بیمار صورت گرفت. نمرات ابزارهای ارزیابی SWMS و TPD در هر دو گروه بهبودی معناداری در جلسه پس از درمان نشان داد. تغییرات در نمرات SWMS و TPD و استرگنوزیس در گروه آئینه درمانی به مراتب بیشتر از گروه کنترل بود (P£0.05). نتیجه گیری: رویکرد دریافت بازخورد بینایی از طریق آئینه در ترکیب با برنامه های معمول باز آموزی حسی، سبب بهبودی بیشتری درحس سطحی و تمایز لمسی دست نسبت به گروه کنترل در فاز اول برنامه های بازآموزی حسی گردید که می توانست به علت استفاده از پتانسیل نوروپلاستی سیتی مغزی و تحریک نواحی حسی-پیکری و شبکه های حرکتی وتعدیل بازسازماندهی مغزی زودهنگام و جلوگیری از تغییرات بیشتر آن باشد.